Verhalen uit de praktijk, door Fem Verhoeven

maart 2012

De wereld draait door (maar nu niet meer!)

Ze was, zoals op z’n Nimweegs gezegd, "zo dol als een kuuken" zei ze. Bij alles wat ze deed draaide de hele omgeving met haar mee. Het liefst zat ze de hele dag op de stoel zodat ze haar hoofd tenminste niet hoefde te bewegen. De invulling van haar leven bestond uit het zorgen voor haar man, kinderen en het huishouden. Maar dat was echt niet meer goed mogelijk. Misselijk werd ze ervan! > verder lezen
februari 2012

Opereren? Niet altijd!

Al een hele tijd liep ze rond met pijn aan haar heup. Althans ze dacht dat het dat was. De pijn aan de zijkant van het bovenbeen was in de loop van enkele weken, dusdanig toegenomen dat ze er bijna geen erg meer in had dat ze sleepte met haar been.

Zo had ze ook diverse oplossingen bedacht om het been dat te laten doen wat ze wilde zonder dat het veel pijn opleverde. De trap nam ze bijvoorbeeld weer alsof ze drie jaar oud was; stap-sluit aan, stap-sluit aan, enz. > verder lezen

januari 2012

Beroerte, beroerder, beroerdst? In dit geval niet!

Het was heerlijk geweest. De week aan zee had hun beiden opmerkelijk goed gedaan. Na 40 jaar noeste arbeid was het grote genieten voor hun gevoel begonnen. Helaas.

Het noodlot haalde haar in; op een verjaardagsfeestje was ze plotseling niet meer goed te verstaan en ook haar gezicht en arm deden niet meer wat je wilt dat ze doen. En zo was ze in de molen gekomen van ziekenhuis, specialisten, revalidatieklinieken en tenslotte ook de fysiotherapeut. Ik leerde haar ongeveer een jaar geleden kennen doordat ik haar 'overnam' van een collega die besloten had het vak te verlaten. > verder lezen

december 2011

Nieuwe voorste kruisband? Weer doen wat je wilt!

Toevallig kwam ik langs de balie toen ze haar eerste afspraak kwam maken. Het enige wat ik hoorde was ‘nieuwe voorste kruisband’ . Abrupt draaide ik me om en riep : 'Bij mij!'.

Ze keek me natuurlijk wat verbaasd aan. Was niet direct overtuigd van mijn deskundigheid. Dus hield ik aan. Nam haar mee naar de oefenzaal. Riep nog enkele malen ‘komt helemaal goed’. Maar nog steeds was ze niet helemaal overtuigd. Ik besloot een extraatje te geven. Ging toen als ervaringsdeskundige (elf jaar geleden heb ik dezelfde ingreep ondergaan) hinkelend door de zaal met een ferme sprong over een bankje heen om haar te overtuigen. En toen was ze om! > verder lezen

november 2011

Frozen Shoulder; meten = weten!

De injectie had het maandenlange ontstekingsproces definitief de kop ingedrukt. De pijn was naar de achtergrond verdwenen. Eén week rust had ik hem nog opgelegd maar daarna zou er gewerkt moeten worden.
Ongelofelijk hoe zijn schoudergewricht in korte tijd zo vast was gaan zitten. Hij werd er ernstig door beperkt. Haren wassen, jas aantrekken, autogordel omdoen, iets uit het keukenkastje pakken. Hij kon het niet meer op de normale manier. Echter het meest irriteerde het hem nog dat hij ‘zijn eigen gat niet meer kon afvegen’ zo citeer ik. Daar kon ik me alles bij voorstellen. > verder lezen
oktober 2011

Revalideren: een kwestie van tijd!

Haar eerste kennismaking met de bacterie in haar knie bestond uit forse pijn, een dikke knie en het feit dat ze nauwelijks meer kon lopen. Van het verwoestende beestje wist ze toen nog niets. Hoewel de huisarts misschien gelijk had dat ze best wat kilo’s kon missen had ze toch het gevoel dat deze pijn meer was dan het te ver uitslaan van de weegschaal. De klachten namen ook snel toe. Ze kon niet meer normaal op haar been staan, de knie was naast dik ook warm en deed nu ook in rust veel pijn. > verder lezen
september 2011

Dry-needling: prikken tegen de pijn!

Vanaf het begin, nu tien jaar geleden, had de reuma flink toegeslagen. Al binnen vijf maanden na het acute uitbreken van de ziekte waren er al blijvende beschadigingen aan de gewrichten vastgesteld. Aan de geleidelijk toenemende stijfheid was ze min of meer in de loop van de tijd, op een bepaalde manier, wel gewend geraakt. Door de combinatie van medicatie en training had ze steeds haar belastbaarheid aardig op peil weten te houden. In 2005 had al haar trainingsinzet nog geleid tot een wandelvakantie in de Himalaya! Helaas was dat nu niet meer mogelijk. > verder lezen
mei 2011

Beginnen met hardlopen? Pak het goed aan!

Het leek haar zo heerlijk. Op haar vrije middagen met de voorjaarszon in de rug lekker hardlopen door de Ooypolder. Ondertussen genietend van de stilte en de mooie natuur. Als beginnend loper was ze vol enthousiasme gestart zoals het op internet had gestaan; minuutje rennen gevolgd door een minuutje wandelen. > verder lezen
april 2011

Sporten bij / met kanker? Ik zeg: doen!

Het zou niet meer dan een routineklus zijn; wanneer ze klaar was bij de kapper kon ze nog gauw even over de markt. Op de terugweg naar huis zou ze voor de eerste keer naar het borstonderzoek gaan. Daarna had ze nog tijd genoeg om de proefwerken na te kijken. En zo was het ook gegaan; ze had niet lang hoeven wachten voor ze aan de beurt was. > verder lezen
maart 2011

Acute lage rugpijn; McKenzietherapie is de beste remedie!

Al voor de zoveelste keer sinds de eerste sneeuw was gevallen had hij de stoep geveegd. Hij begon er ondertussen aardig genoeg van te krijgen. Nog een laatste veeg en dan was het voorlopig weer klaar. Helaas dacht een tussenwervelschijf in zijn onderrug daar heel anders over; plotseling kon hij geen kant meer op. Bovendien deed dit alles hem ook nog eens gruwelijk veel pijn. > verder lezen
februari 2011

Verstuikte enkel? Maak er werk van!

De wintersport week was ook deze keer weer fantastisch geweest; het weer was heerlijk en de pistes hadden er geweldig bijgelegen. Terwijl hij nog nagenoot van het uitbundige eindfeest gisteravond was hij nu op weg naar de bus waar ze over een kwartiertje weer richting huis zouden gaan. hij vond het prima. Over zes dagen zou ie opnieuw vertrekken voor een weekje op de latten. > verder lezen
januari 2011

Osteoporose; sterke spieren = sterke botten!

Voor ze het goed en wel besefte had ze al op de grond gelegen. Op het eerste gezicht had het er nog wel komisch uitgezien; ze was onderuit gegleden en op haar zitvlak terecht gekomen. Maar het lachen was haar snel vergaan. Felle pijnscheuten onder in de rug hadden haar de tranen over de wangen doen lopen. > verder lezen
december 2010

Artrose? Aan de slag! Maar met beleid.

Ze had er wederom goed voor getraind maar ook dit jaar, haar speciale jubileum van de 10-de keer, zou ze kostte wat het kost de eindstreep van de 4-daagse gaan halen. Al moest het kruipend; zo oud was ze nou ook weer niet! Haar rechter heup had de laatste jaren regelmatig perioden van pijn gekend maar steeds was ze er door heen gekomen. > verder lezen